گفتم: اسير روزمرگی بودن و ثبت اونها كه ديگه اينقدر صغری كبری چيدن نميخواد! سايت و دومين و وبلاگ نمی خواد! خرجش فقط يه دفترچه خاطرات با يه خودكار. كی بيدار شدم و چی خوردم و با چی رفتم و كی رو ديدم و كی برگشتم و كی خوابيدم كه ديگه اينهمه وقت مردم رو گرفتن نداره... حرف بايد از دل بند بشه ... تا وقتی يكی، از سر دلتنگی به خونه دلت سر زد و واقعیتهاتو خوند، يه ربع ساعت- ده دقيقه ای همچين ميخ نوشته هات بشه و بعدشم هی پيجو اسكرول كنه و بالا پايين، تا نكنه يه مطلب يا نوشته ای رو نديده و نخونده و جا انداخته باشه. خونه بايد در عين تاريكی همچين صاف و صادق باشه كه آدم دلش بخواد هوم پيجش كنه.